Yuu の日記

☆★ 変わった

ย้ายบล็อคกันเถอะ (เหะๆ)
http://yuutsuba.exteen.com/
บ้านใหม่ๆ ^^V

★ 自分の庭

.. ที่สวนของทุกคนตอนนี้เปนยังไงบ้าง?
.. ที่สวนของเค้าตอนนี้ไม่วุ่นวายปลูกอะไรแล้วล่ะ

ถ้าได้อ่านนานะคงคุ้นกับประโยคข้างบน ก็เค้าเอาความคิดมาจากในนั้นนี่นา

เคยคิดมั้ยถ้าหัวใจของเราเปนสวน ตอนนี้สวนของเราเปนยังไง มีต้นอะไรอยู่ในสวนบ้างนะ ...สวนของเค้าคงไม่รกรุงรัง น่าจะเปนทุ่งกว้างมากกว่า ต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดก็ต้องเปนต้นซึบาสะ แต่ตอนนี้เค้าไม่ค่อยได้ดูแลต้นไม้เท่าไหร่ มันโตพอที่จะยืนได้อย่างมั่นคงแล้ว ในตอนที่ต้นไม้ยังเล็กๆ เค้าคอยดูแล เอาใจใส่ รดน้ำพรวนดินทุกวัน ไม่ใช่ว่ากลัวจะทำต้นไม้ตาย แต่เค้ากลัวว่าวันนึงตื่นเช้าขึ้นมาแล้วต้นไม้จะหายไปต่างหาก มันอาจไม่ใช่ต้นไม้ที่มีค่าอะไรในสายตาคนอื่น แต่ในสายตายูนะ ต้นไม้ต้นนี้น่ะมีค่าแล้วก็สวยที่สุดเลย เค้าเชื่อว่ามันต้องโตขึ้นไปในทางที่ดีและเติบโตได้อย่างสวยงาม เพราะเค้าเชื่อในความตั้งใจ มุ่งมั่น แล้วก็ความพยายามที่ซึบาสะมี เค้ามองเหนมันแล้วก็อยากโตไปพร้อมๆ กับต้นไม้ของเค้าด้วย ..แล้ววันนี้ต้นไม้ก็โตจนเกือบจะเต็มที่แล้ว ในวันนี้ต้นไม้ดูสวยงาม มีคนหลายคนชื่นชม คอยมาเอาใจใส่ดูแลต้นไม้ตลอดเวลา ตัวเค้าเองอาจเหมือนไม่ใส่ใจแล้ว ไม่ใช่ว่าเค้าไม่รักนะ แต่เพราะเค้ารักต้นไม้มากต่างหาก เค้าถึงถอยออกมานั่งมองต้นไม้เฉยๆ ต้นไม้คงไม่รู้หรอกว่าการมองเฉยๆ มันก็ทำให้เจ็บได้เหมือนกัน เค้ามองต้นไม้มานาน เค้าก็เจ็บมานานแล้วเหมือนกัน แต่มันจะเปนเจ็บนิดเดียวถ้าต้องเทียบกับการที่ต้องเสียต้นไม้ไป เพราะงั้นไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนเค้าก็อยากจะทนให้ได้ วันนี้ต้นไม้โต แล้วก็แข็งแรงพอแล้ว เค้าขอถอยออกมามองหัวใจตัวเองบ้าง เพื่อที่เค้าจะได้มีแรงมองต้นไม้ได้นานๆ เค้าอยากรักต้นไม้อย่างมีความสุข จริงๆ เค้าอยากอยู่ข้างต้นไม้นะ อยากเปนคนที่อยู่ใกล้กว่าคนอื่นๆ ในโลกเลย แต่คนเราน่ะไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็มีเรื่องที่ทำให้เปนจริงไม่ได้เหมือนกัน เค้าไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเปนยังไง สวนของเค้าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง อาจมีต้นไม้เพิ่มเข้ามา หรืออาจมีบางต้นเหี่ยวแห้งแล้วก็หายไป แต่รู้ไว้นะว่าต้นซึบาสะจะไม่มีวันหายไป มันจะยืนอย่างมั่นคงอยู่ในสวนของเค้าแบบนี้ตลอดไป ต้นไม้ต้นนี้มันโตมาด้วยความรักแล้วก็ความเอาใจใส่ของเค้า จนเค้าคิดว่าในชีวิตนี้เค้าคงไม่สามารถเอาใจใส่ใครได้ขนาดนั้นอีกแล้ว เค้าคงไม่มีเวลาดูแลใครได้ขนาดนั้นอีกแล้วล่ะ ในตอนนี้บางครั้งต้นไม้อาจมองไม่เหนเค้า มันไม่แปลกหรอก เค้าตัวนิดเดียว ต้นไม้ต้นเบ้อเริ่ม ไม่แปลกที่จะมองไม่เหนเค้า แล้วที่สำคัญตอนนี้มีคนมายืนอยู่รอบต้นไม้เต็มไปหมด คนพวกนั้นเค้าพร้อมที่จะดูแล ใส่ปุ๋ยให้ต้นไม้ด้วยนะ และเค้าจะเปนยังไงนั่นมันไม่สำคัญหรอก แค่เค้าได้มองตอนที่ต้นไม้เติบโต และได้โตมาพร้อมๆ กัน นั่นก็เปนความสุขแล้ว ตอนนี้อย่างอื่นที่เหลือเค้าก็หวังแค่ว่า ตอนสุดท้ายของเค้า เค้าคงได้นอนอยู่ใต้พื้นดินตรงโคนต้นไม้ที่เค้ารักที่สุด ให้รากของต้นไม้ที่ชอนใชอยู่ใต้นั้นกอดเค้าไว้ ให้เค้าได้อยู่กับซึบาสะคนที่เค้ารักที่สุดตลอดไปก็พอแล้ว

Pｓ. ไม่พูดถึงคงไม่ได้ ผมทรงใหม่ได้ใจมากป๊า♥ หึงที่เค้าไปชอบซันนี้เรอะไง 55+ ป๊าเค้าแรงหยั่งงี้แหละ กล้าทำอะไรไม่สนใจใครดูเปนป๊าเค้าดี ป๊าทำสำเร็จละ ดึงเค้าออกมาจากภวังค์ของซันนี่ได้แบบรวดเร็วเลยล่ะ ^^" ป๊าจะจำได้มั้ยที่เค้าเคยบอกป๊าว่าป๊าเปลี่ยนผมมาหลายทรง แต่ทรงเดียวที่ป๊ายังไม่ทำคือทำผมตั้งๆ แล้วเค้าก็ไม่คิดว่าป๊าจะทำด้วย (ตอนทักกี้ทำหัวไก่ยังดับ นับประสาไรกะป๊าเค้า) เค้าเหนป๊ายิ่งโตยิ่งหรูยังไงไม่รู้ แต่อยู่ดีๆ ตัดผมแบบนี้ ..แรงดีป๊า เค้าชอบ

♡ เลิฟ..เลิฟซึบาสะที่สุดในโลก ♡

★ 思い出

วันนี้ไปสยามแบบสายมาก ดีนะที่ไปดัดผมมาเลยเซทไม่นานเท่าไหร่ ไม่งั้นกว่าจะออกจากบ้านได้คงประมานเที่ยง(เหอะๆ) แต่ป้าๆโทมาแต่ละคนนี่ออกสายกันทั้งนั้น ปรากฎว่าไอ่เรไปถึงคนแรก(จนได้) ไอ่ทีโทมาเจอกันที่โรงหนังสยาม(ชริ) แล้วมันก็เดินตามเลย เลยไปคาเฟ่ด้วยกัน ..วันนี้อยากกินชอคโกแลตครีมฟรีซซี่มาก ไม่รู้เปนไร)

เฮ้ย คิดถึงซึ๊บะวุ้ย แม่งเอ๊ย ซันนี่!!(ตะโกน) มาทำให้เลิกฟุ้งซ่านหน่อยเร๊ว!! ฮือ...อ ป๊ากุ ทำไมพักนีแก่เร็วจังวะ กินเบียร์เยอะไป่ว แก้มมันป่องไม่ลงแล้วนั่น เอาห๊อะ ป๊าจะเปนไงเค้าก็ร๊ากน๊า..า(อ้อนๆ)

นี่เลยๆ อ่านPoporo(หึหึ) ป๊ากุชอบใช้ไอคอนในโทสับเปนรูปแมววุ๊ย แหม่ๆ พอเค้าเปนแมวก็เลยมาแอบชอบแมว(อย่างเค้า)เลยใช่มะ แหม่ๆ ป๊าล่ะก็..(เขิน) ยังไงถึงเค้าจะชอบซันนี่ แต่เค้าก็รักซึบาสะที่สุดอยู่แล้วล่ะนะ (แหวะ)

เด่วนี้ไม่ค่อยได้อัพบล็อคเลย แบบว่ามีบล็อคเยอะจนไม่รู้จะอัพที่ไหนดีน่ะ(ขำๆ) จิงๆสาเหตุหลักคือเนตมันป่วงจนโมโห หนีไปเล่นเกมดีกว่าน่ะ (เหะๆ)

วันนี้ซันนี่ไปงานอีเอฟเอ็มที่ไบเทค (ฮือ) อยากไปนะนั่น ทีแรกนึกว่าไม่มีใครมาสยาม เลย(ทำใจ)คิดจะไปร่าเริงที่นั่นซะหน่อย แต่ถ้าไปคงไม่ได้ไปทำไรมากอ่ะ ถ้ามีคนไปด้วยก็คงบอกว่า "ทิ้งกุไว้ตรงซันนี่นั่นแหละ แล้วเมิงจะไหนก็ไป เส็ดแล้วก็มารับกุด้วย กุกัวหลง" แต่ปรากฎว่าคุณยุ้ยบอกว่าเสานี้จะมา ไอ่เรก็ว่าจะมา แล้วป้าๆ ก็มา แอ๊ะ นี่หึงที่ฉันจะไปหาชายอื่นกันขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงแห่มาสยามกันใหญ่น่ะ.. บ้า!!อย่าทำเปนเกอรี่เบอรี่นะ ("รักนะแต่ไม่แสดงออก")

วันนี้นั่งซามูไรแบบว่าจนจะนอนอยู่แล้ว หยั่งงี้แหละนะนานๆเจอกันที ต่อไปนี้แกต้องมาทุกเสานะว๊อย ไม่งั้นตาย!!! อี่แก๊ปนี่ก็จะออกทัวร์อีกแล้ว แกแอบนัดน้องผีกะน้องหอมไว้อีกแล้วใช่มะ (ชริๆ)

หลังจากที่ทะเลาะวิวาทกะพี่แดงเส็ด ก็คิดถึงซึ๊บะขึ้นมาจับใจ (น้ำเน่าไปไหม) เพราะพี่แดงช่างชมซึ๊บะเหลือเกิน ชมจนซึ้งถึงขนาต้องตบตี 55+(ขำๆ)

พีเอสสึ1. ไอ่เร เสาหน้าไม่มาแกตาย!! (นี่ไม่ใช่คำขู่)
พีเอสสึ2. อยากไปเจเจวุ๊ย
พีเอสสึ3. อยากไปญี่ปุ่น
พีเอสสึ4. อยากกินทงการิรสซึนะมาโยะ (กระแดะ)

★ 翼以上・・

ทำไงดี ดูเหมือนจะหลงรักซันนี่ไปแล้ว (เอิ๊ก) เมื่อกี้ดูยุทธการบันเทิง พระเจ้า!! ทำไมตัวเล็กอย่างนั้น เชี่ย.. ผอมเพรียว สงสัยว่าจะลดน้ำหนักเพลินไปหรือเปล่า ตัวผอมนิดเดียว โละเสื้อผ้าเก่าๆ ซื้อใหม่หมดเลยมั้ยนั่นน่ะ อย่ามาทำเปนตัวเล็กล่อใจนะ (แค่นี้ก็ไปแล้ว 55+) ป๊า เอามั่งเซ่

พูดถึงป๊า เมื่อเสาที่แล้วได้หนังสือ FC มา อีซึ๊บะ ทำไมปล่อยหนวดเครารกขนาดนั้น (="=) กรี๊ด.....ด เอาออกเหอะนะ แกว่าจะไว้ตอนแก่ไม่ใช่เหรอ (ฉันยังกลุ้มใจอยู่) เหนเค้าไปปิ้งซันนี่ตอนเซอร์ เลยอยากเซอร์มั่งเรอะ (55+) ป๊า.. อีไว้หนวดเนี่ย มันไม่เซอร์เลยให้ตายสิ มันดูซกมกอ่ะ เค้าไม่ชอบขั้นรุนแรง ..หรือบางทีซึ๊บะอาจตั้งใจทำตัวให้เค้าไม่ชอบก็ได้มั้ง

วันนี้นั่งว่างๆ เลยลองเขียนจดหมายถึง "คุณคนรักในอนาคต" ขึ้นมา จริงๆ ได้รับอิทธิพลมาจากจดหมายของไข่ย้อยน่ะ พอดีวันนี้เค้าคัดลอกจดหมายทั้ง 5 ของไข่ย้อยลงเก็บไว้ในสมุดบันทึก เขียนไปเขียนมาเลยอยากเขียนให้ใครดูบ้างน่ะ

จำได้ลางๆ ว่าป๊าก็เคยพูดถึงจดหมายแบบนี้ ป๊าพูดถึงคนรักในอนาคตว่า "...ไม่ว่าคุณจะทำอะไรอยู่ ขอให้ทำด้วยรอยยิ้มนะ" เปนคำที่ดีมากเลย เวลาท้อๆ เบื่อๆ ก็จะนึกถึงประโยคนี้ ทำให้รู้สึกว่า ซึบาสะบอกว่าต้องทำด้วยรอยยิ้มนะ!!

คิดถึงซึบาสะจังเลย รายการที่โหลดๆ มาก็ยังไม่ได้ดู ทำไงดีล่ะ ไม่อยากดูคนเดียวเลย （Y_Y) ถ้าดูแล้วจะป่วงอีกมั้ยนะ

เคยคุยเรื่อง "การลืมชั่วขณะ" กับเพื่อนเก่าคนนึง เค้าบอกว่ามันเปนปฏิกิริยาที่เรียกว่า "แอนตี้บอดี้" ถ้าเราเจอเรื่องที่เลวร้ายมา ร่างกายของเราก็จะป้องกันตัวเองด้วยการลืม คนที่ขี้ลืม ส่วนหนึ่งคือคนที่เจอเรื่องร้ายๆ มามาก.. ดูจากหลักเหตุผลแล้ว ไอ่นี่ใช้หลักจิตวิทยาการอ้างเหตุผล (หึหึ) ถ้ามันเปนอย่างนั้นจริง ก็คงไม่แปลกอะไรที่ยูมักจะหนีความเจ็บปวดด้วยการทำเปนไม่รู้ หรือไม่ก็ไม่รับรู้เลยซะดีกว่า.. ถ้าเราเจ็บมากๆ แต่ยังพยายามอดทนอยู่ ถ้ามีที่ที่พอจะหนีไปได้ก็คงดี ถ้าเปนเรื่องของซึบาสะ ถึงจะหนีก็ไมได้หนีหายไป แต่ขอหนีไปหลบพักหายใจ อีกเด๋วก็วิ่งกลับมาใหม่ ไม่ว่าตัวเค้าจะอยู่ที่ไหน แต่เค้าก็ยังมองซึบาสะอยู่นะ

เค้าอยากรักซึบาสะด้วยความสุขนะ แต่ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมมันถึงได้กลายเปนอย่างทุกวันนี้ เค้ากลัวไปหมด กลัวแม้แต่การที่จะได้เหนซึบาสะ ยูรู้สึกแต่ว่ายิ่งเข้าใกล้ป๊ามากเท่าไหร่ก็จะยิ่งเจ็บ เค้าไม่อยากร้องไห้ ไม่อยากคิดมาก แต่ทุกอย่างที่มันเปนแบบนี้เค้ารู้ว่าเค้าผิดเอง เค้าไม่รู้จักแยกแยะว่าอะไรเปนอะไรให้ดีตั้งแต่แรก ถึงตอนนี้จะรู้ก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว มันสายไปแล้ว.. เลิก.. ไม่ได้แล้ว..

พีเอสสึ.. ซันนี่ยิ้มแจ่มมาก ฟันสองอันข้างหน้าก็น่ารักด้วยล่ะ ♡

★ SUNNY

วันนี้เจอซันนี่ (กรี๊ด) น่ารักโคดพ่ออ่ะ .... แต่น่ารักไปนิดนึง ดูผู้ดีไปอ่ะ เซอร์ๆ แบบไข่ย้อยในเพื่อนสนิทก็ดีนะ แต่ถ้าไม่เคยเจอมาก่อนอาจนึกว่าเปนพวกเด็กใต้แถวรามฯ ..แต่แบบนี้ก็ดีอ่ะ สะอาดมาก ตัวขาวมาก บุคคลิกเหมือนในหนังเลย ชอบมากมายอ่ะ อยากเจออีก ...(ไอ้คิดไว้ว่าอยากจะเล่าลงในนี้มันไม่มีอารมแล้ว เพ้อออกไปหมดแล้วนิ)

อุส่าตั้งนานฬิกาปลุก 8 โมง ว่าเช้าแล้วนะ ดั๊นมีคนส่งเมสเสสมาตอน 7 โมงว่าได้ จะไม่บ่นเลยถ้าหลังจากนั้นนอนต่อไม่ได้น่ะ (="=) แถมไม่ยอมมาอีกต่างหาก

วันนี้นะโดนป้าตาวทิ้งตั้งกะบ่ายแน่ะ (ชริ) ป้ามีนัดดินเนอร์ตามประสาคนมีอายุน่ะ ยูเลยไปเดินกะยุ้ย วันนี้สยามคนเยอะมาก ร้อนโกดๆ เน่อ เมื่อเช้าทำสร้อยขาดตอนอาบน้ำ พอดียุ้ยจะไปซื้อรองเท้าเลยว่าไปซื้อสร้อยที่ร้านพี่เล็กด้วยเลยดีกว่าเนอะ

ได้ข่าวว่าทีแรกจะไปซื้อสร้อยอย่างเดียว ได้แหวนมาอีกวง (เหอะๆ) ไม่น่าเหนเลย พี่เล็กก็ดันมาทักอีกว่า อย่าคิดมาก เหนอยากได้ตั้งกะคราวที่แล้วละ (แหม่ ยังจำได้อีก) ตอนยุ้ยซื้อรองเท้า ก็ได้รองเท้ามาอีกคู่ด้วยนะ เสานี้ไม่มีตังเข้าแบงค์อีกแล้ว (โฮ)

ได้เจอซันนี่แบบขำๆ เฮ้ยไม่ได้ตั้งใจ (แต่หวังเล็กๆ 55+) แหม ก็วันนี้มีงานมีตติ้งที่บอร์ดนี่นา ไอ้เราก็อุส่าล้มเลิกความคิด ทั้งที่ลงชื่อไปแล้วเลยนะ เพื่อแกนะเนี่ยไอ่เร (สำนึกยัง) ป้าเคียวไดนั่นก็ด้วย ..กี้ด้วยเลย(ชริๆ) กี้นี่หายเลย แบบเหนบอกว่าไปทำบุญ คงซึ้งเลยบวชด้วยเลยมั้ง หายไปเลยอ่ะ ไม่เมสเสสกลับด้วยอ่ะ (ฮึ)

วันนี้หลายแว่บมากที่คิดถึงซึ๊บะน่ะ เมื่อคืนโหลดรายการต่างๆ ที่ตกข่าวไปนาน โหลดมาได้ 18 ไฟล์ แต่ยังไม่ได้ดู และยังไม่กล้าดู ..เกบไว้ก่อนได้ไหม ขอเวลาอีกสักพักแล้วจะเปิดดูนะ ตอนนี้ไม่รูจะบอกยังไง บอกอารมไม่ถูก เหนป๊าแล้วแอบรู้สึกเศร้าใจยังไงไม่รู้ ..ยูป่วย

★ いっぱい食った！！

วันนี้ใส่เสื้อ Happy Berry ตัวที่พี่ก้อยเลือกให้เลยน๊า (ยิ้มแย้ม) วันนี้ถึงสยามเช้ากว่าทุกวัน (หรือเปล่า) ดิ่งไปอิชิก่อน ไปเอาโทสับที่ยุ้ยฝากไว้ให้แล้วก็โทหากี้ก่อน เมื่อคืนกี้ว่าจะไปซื้อของขวัญวันเกิดให้เพื่อนนิ แต่ตังในโทสับหมดไงเลยทำได้แค่ยิงไปให้กี้โทกลับ กี้ว่าอยู่คาเฟ่กะพวกเรย์แล้ว (อ่าว มากันแล้วหรอ) งั้นเด๋วยูไปคาเฟ่เลยละกันนะ

มาถึงคาเฟ่ ไอ่เรย์เซอร์ไพรส์ด้วยของขวัญวันเกิดย้อนหลัง (เขินวะ) พวงกุญแจ ROXY ว๊าวๆ สวยจัง เอาไปห้อยกระเป๋าดีกว่าเนอะ ..ต่อด้วยเซอร์ไพรส์(มาก)ที่สอง とんがりCORN (กรี๊ดๆ) お久しぶり！！แหม่ๆ บอกไม่อร่อยกันแต่เผลอแป๊ปเดียวล่อกันซะหมดกล่องเลยน๊า (หึหึ) เสียดายว่าจริงๆ อยากกินรสทูน่ามายองเนสมากกว่าน๊า (อีนี่เรื่องมากจิง ="=) ขอบคุนคนที่ฝากมาให้ค่า...^^

วันนี้ไปกิน ZEN นังยุ้ยเซทรูปหน้าโทสับประหลาด นานะกับฮาจิเหรอ (55) ยูเล่นไม่เปนวุ๊ย กี้เอาไปกดๆ ไรไม่รู้แป๊ปนึง พอเอามาคืน (กรี๊ดๆ) ป๊ามาอยู่หน้าจอแล้ว ว๊าว..กี้เก่งจัง ขอบคุนค่า♡ ป๊ามี2คนนิ ภรรยากี้คนนึงสามียูคนนึงสินะ กินเส็ดก็ลงไปเอาของกะกี้ กี้แอบเดินเล่น แอบเสียตังด้วย (เยย) วันนี้สยามคนน้อยไงไม่รู้ เสื้อสูทร้าน seventeen (กระดุม) สวยจิงนะ วันนี้อี่เรแอบเลว บอกว่าไปเอาของ ปล่อยเพื่อนๆรออยู่สยามเซ็นฯ แม่งโทไปอีกทีอีนี่อยู่กะพี่แล้ว บอกว่าแยกย้ายได้เลย (="=) นังหอยหลอด หนีกลับเฉยเลย กี้บ่นใหญ่ (คงเพราะเมนทอสหมดพอดี) ก็เดินไปส่งกี้ที่ BTS ฮือ...จะกลับแล้วเหรอ (T^T) ชอบผมกี้จัง อยากขยี้หัวเล่น นี่ไม่ต้องเซตผมมาซักวันจะเปนไรว๊า (ชริ)

แล้วก็ไปเดินเล่นต่อ ไปกินมูลาเต้กันเถอะ (อิอิ) ระหว่างรอโดนถ่ายรูปด้วยนิ (เหอะๆ) หน้าโทรมสุด..ด โกดว่ะ เขินด้วย แมร่ง...ง (>_<") กินมูลาเต้หมดไปไม่ทันไร ก็มืดแล้ว วันนี้มีสมาชิกเพิ่มมาอีกคนนึง เดินไปนั่งเล่นที่พ้อยได้แป๊ปนึงก็ตกลงว่าจะไปกิน 8บังต่อที่มาบุญครอง โอ้โห วันนี้เหมือนทัวร์กินเลย พุงป่องเลยนิ คราวหน้าถ้าจะกินเยอะแบบนี้ ขอเปนวันที่ใส่เสื้อหลวมๆ มานะ (โฮก)

หลังจากที่สองป้าจากไป เหลือยูกะปอน 2 คน ไปทัวร์ร้าน LOFT ได้กระเป๋าแปลกๆ มาใบนึง แล้วก็กลับมาสยามมาซื้อมือมิกกี้ ยูได้สายห้อยโทสับแมวมาตัวนึงด้วยนิ เดินไปโบนันซ่า แล้วก็ไปมาบุญครองอีก ...เฮ้อ ง่วงจัง

คิดถึงซึ๊บะ ซันเดย์ยังไม่ได้ดู ฮารุโตะนัสสึก็ยังไม่ได้ดู และคิดว่ามีอีกหลายรายการที่ยังไม่ได้ดู ..ขอโทดนะป๊า ป๊าเข้าใจยูมั้ยเนี่ย ไม่ใช่ว่าอะไรเปลี่ยน แต่เหมือนยูกำลังหนีอะไรบางอย่าง ..ไม่สิ หลีกเลี่ยงอะไรบางอย่างที่มันจะทำให้เจ็บปวดอยู่ ป๊า..ตอนนี้ป๊าไกลโคดๆ ยิ่งคนรักป๊าเยอะเท่าไหร่เค้าก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งเหนคนทำอะไรให้ป๊าได้มากเท่าไหร่เค้าก็ยิ่งเจ็บ เค้าทำอะไรอย่างคนพวกนั้นไม่ได้ คนเราถึงจะเลือกเกิดไม่ได้ เค้าทำอะไรได้ก็อยากทำให้ทั้งนั้นแหละ ขอโทดนะป๊า ถ้าทุกอย่างที่เค้าทำมันน้อยเกินไป แต่มันคือทั้งหมดที่เค้าสามารถทำได้แล้ว ถ้าที่เค้าให้ป๊ามันน้อยเกินไป ก็ยังมีคนอีกเยอะแยะที่เค้าพร้อมจะให้ป๊าได้ทุกอย่าง แต่ป๊าจำไว้นะ เค้าให้ป๊าได้ทุกอย่างที่เค้ามี ถ้าป๊าจะเอา

มีคนว่าเค้าเหมือนแมว ถ้าเปนเมื่อก่อนเค้าไม่มีทางยอมรับหรอก แมวมันเลว ไม่รู้จักรักใคร ที่สำคัญถ้าเค้าเปนแมวเค้าคงเข้าใกล้ป๊าไม่ได้ แต่ตอนนี้เค้าอาจเปนแมวอย่างที่ใครๆ ว่ากันก็ได้ แต่แค่แมวจรจัดธรรมดานะไม่ใช่เปอร์เซีย แมวจรจัดที่รักอิสระแล้วก็ดูหยิ่งๆ ไม่ค่อยมีใครอยากเข้าใกล้ ใช้ชีวิตอย่างไม่มีแบบแผนอะไร อยู่ในที่ที่อยากอยู่ ทำอะไรที่อยากทำ ถ้ารู้สึกอึดอัดเมื่อไหร่เด๋วมันก็ไปเองแหละ แล้วอีกอย่าง แมวจรจัดอย่างเค้าไม่ใช่ว่าเข้าใกล้ป๊าไมได้ ป๊าเองก็คงไม่อยากเข้าใกล้เค้าหรอกมั้ง

PS.คิดถึงซึบาสะวุ๊ย
PS.ขอบคุนไอ่เรสำหรับพวงกุญแจ นึกว่าลืมไปแล้วซะอีก (ฮึกๆ..ซึ้งใจ)
PS.ขอบคุนคนให้ทงการิ (อิอิ) วันหลังเอากล่องสีฟ้า -ทูน่ามายองเนส- นะ 55+
PS.ขอบคุนกี้ที่เอาซึ๊บะมาใส่มือถือให้ค่า (ก็ซึ๊บะสามีเค้านี่เนอะ) อยากเล่นหัวกี้อ้ะ
PS.แก๊ปนี่ดีเนอะ เปิดร้านรับซักผ้ากะน้องพีได้ไม่ต้องซื้อกาละมัง
PS.ป้าถ้าแกจะเอาอาหารไปเยี่ยมสามีแกปลายปี ฉันฝากเอาขนมไปให้ลูก(สาว)ฉันด้วยนะ
PS.อยากได้มือถือเครื่องใหม่อ้ะ

☆ dear Tsubasa

อายุเพิ่งขึ้นอีก 1 ปีแล้วสินะ ตอนนี้เราก็อายุเท่ากันแล้วล่ะ (ยิ้ม) เฮ้อ..ซึบาสะรู้มั้ย 1 ปีที่ผ่านไปมีอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะจนไม่แน่ใจว่าจะจำได้หมดหรือเปล่า ความรู้สึกที่มีต่อใครหลายคนเปลี่ยนแปลงไป คนรอบข้างก็มีทั้งเพื่อนใหม่และเพื่อนเก่า คนที่ปีที่แล้วอาจจะอยู่ด้วยกัน ปีนี้ ในตอนนี้ก็อาจจะไม่ได้เจอกันแล้ว แล้วก็ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ไปจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า ยูเชื่อว่าสิ่งต่างๆ รอบตัวซึบาสะเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน แต่อย่างหนึ่งที่ยังไม่เปลี่ยนไป "คนที่รักยังเปนซึบาสะอยู่นะ" อาจจะบอกซึบาสะจนบ่อยแล้ว แต่จากหนังเรื่องเพื่อนสนิทที่เพิ่งไปดูมารอบสองเมือ่กี้ ทำให้รู้ว่าถ้าเราจะสื่ออะไร มันไม่สำคัญเลยที่ว่าคนที่เราส่งให้จะได้รับหรือเปล่า สิ่งสำคัญมันอยู่ที่ตอนส่งไปต่างหาก เราต่างคนต่างก็เปนผู้ใหญ่กันแล้วนะ แต่ยูไม่อยากเปนผู้ใหญ่เลย ยิ่งโตขึ้นเราก็จะยิ่งเหงามากขึ้น ซึบาสะคิดเหมือนกันมั้ย？

★ 映画 『親友』②

.. คุณเคยแอบรัก ‘เพื่อนสนิท’ ไหม? ..


...“เธอต้องรับผิดชอบต่อทุกสิ่งที่เธอผูกพันด้วยตลอดไป”
ไข่ย้อยรับผิดชอบต่อเพื่อนสนิทที่เขาผูกพันถึงขึ้น ‘รัก’ ด้วยการบอกกับเธอว่า
“สิ่งที่จะไม่จางหายไป และไม่มีวันเปลี่ยนแปลงเลย ก็คือการที่ฉันได้เป็นเพื่อนกับแกไง ดากานดา”
แล้วเธอก็พลิกสมุดของไข่ย้อยไปเห็นรูปสเก็ตของเธอที่เขาวาดไว้ในวันที่ไม่อาจพูดออกมาได้ว่า….

‘ดากานดา ฉันรักแกว่ะ’

มันเป็นการรับผิดชอบต่อความผูกพันที่ซึ้ง เศร้า แต่ทำให้ความรักที่ไข่ย้อยมอบให้เธอมีคุณค่ามากขึ้นอีกมากมายนัก เพราะเขายอมเสียโอกาสในการเป็น ‘คนรัก’ ของเธอ เพื่อเก็บความรู้สึกดีๆ และรักษาความผูกพันของเขากับเธอไว้เนิ่นนาน...

...สิ่งที่ดีที่สุดของการเขียนจดหมายมันไม่ได้อยู่ที่ว่าคนที่เราเขียนถึงเขาจะได้อ่านมันหรือไม่ แต่มันอยู่ในตอนที่เราคิดจะเขียนถึงเขามากกว่า
เหมือนกับเวลาที่เรารู้สึกรักใครสักคนนั่นแหละ สิ่งที่ดีที่สุดมันไม่ได้อยู่ที่ว่าเขาจะรับรู้และตอบรับความรักของเราหรือไม่ แต่มันอยู่ที่เราได้ ‘รัก’ เขาอย่างที่เรา ‘รู้สึกรัก’ แล้วต่างหากล่ะ...

★ 映画 『親友』

ไปดู"เพื่อนสนิท"มาแล้วเมื่อคืนกะปิ๋มปิ๋ม(หึหึ) รอบพิเศษเชียวนะ เพราะจริงๆหนังเข้าวันนี้ ยังไงก็ถือว่ายังเปนรอบพิเศษเนอะ (เพื่อ..？） ชอบอ้ะ ชอบพระเอก ซันนี่น่ารัก ตาปรือโคด หน้าเหมือนมิกกี้เม้าส์ น่ารักว้ะ >_<"

ซึ้งกับประโยคบอกรักตั้งกะดูตัวอย่างทีแรกละ อยากรู้ว่าดากานดาบอกว่าไร เข้าไปอ่านในบอร์ดเค้าบอกกันว่าเปนคำตอบที่จะทำให้ซึ้งสุดๆ กุก็ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่ ก่อนไปดูคืนนึงแอบเหนว่ามีคนลงที่บอร์ดไว้ แต่อ่านแล้วไม่เข้าใจมากๆ สรุปคือกุก็ต้องไปดูเอง ... ซึ้งวะ อยากดูอีก ปกติเปนคนไม่ค่อยดูหนังนะ จะดูแต่เรื่องที่ชอบกับอีกเหตุผลนึงก็คือ ถูกชวนไปดู แต่ไม่รู้เปนไร ถ้าชอบหนังเรื่องไหนแล้วคือว่าชอบเชี่ยๆ เลยอ่ะ แล้วก็จะชอบไปตลอดเลย 55+ หนังส่วนใหญ่ที่ชอบก็เปนหนังไทยเนี่ยแหละ (ก็กุไม่ชอบพวกฝรั่งนิ) ชอบอ้ะ ไข่ย้อยกับดากานดา หนังมันดูแล้วอบอุ่น อยากมีแบบนั้นมั่งน่อ (ยังอินอยู่)

ดูแล้วอยากกลับไปสมัยเรียนใหม่เนอะ แต่ไม่มีหรอกสังคมแบบในหนังน่ะ มันก็ไม่ใช่ว่าไม่มีอยู่จริงนะ แต่ว่ามันไม่น่าจะบริสุทธิ์เหมือนในหนังน่ะ ชีวิตอิสระ ได้อยู่กับเพื่อนร่วมกันแบบนั้น อยากได้จังเลย .. บ้านน่ารักมาก เช่าบ้านในรั้วเดียวกัน แต่ว่าแบ่งๆ กันคนละหลัง แทบจะไม่มีประตูบ้านแต่ละหลังเลย ปิ๋มปิ๋ม บอกว่าพวกรุ่นพี่เมื่อก่อนที่มันเคยไปหาตอนอยู่ราชมงคลก็เปนประมาณนั้นแหละ ปิ๋มปิ๋มมันว่าพวกเด็กที่เรียนศิลป์ก็เปนแบบนี้แหละ เค้าอยู่กันแบบนั้นจริงๆ นะ .. อยากได้ชีวิตแบบนั้นมั่งอ้ะ

ยูว่าหนังเรื่องนี้มีทุกอารมเลย ฮาก็ฮาน้ำตาไหลเลยนะ ขำตอนช่วงครึ่งแรกไง ครึ่งหลังๆ เริ่มมาแนวซึ้ง แต่กุไม่ค่อยซึ้งเพราะอีคนที่ไปดูด้วยนี่แหละ (แม่งนั่งกินขนมอยู่ได้) แหม..ถ้ามีเพื่อนสนิทที่ให้อารมแบบนั้นก็อยากจะชวนไปดูด้วยกันหรอกนะ (>//<)

"คุณเคยแอบรักเพื่อนสนิทไหม?" .. ไม่เคยว่ะ เคยแต่แบบไม่ได้แอบ 55+ เค้ามาบอกกุก่อนนะ ให้อารมว่าแฮปปี้ทุกครั้งที่นึกถึง ทุกวันนี้ถ้าได้เจอก็คงยังเปนเพื่อนกัน ดีแล้วที่วันนั้นไม่ได้เปนมากกว่าเพื่อน ..แล้วคนที่กำลังอ่านอยู่ล่ะ เคยไหม?

นี่ๆ จะบอกความลับให้ฟัง (เหรอ？) จริงๆ ตอนนี้ก็มีคนที่รู้สึกว่าอยากได้เค้ามาเปนเพื่อนสนิทนะ แต่ว่าตอนนี้อยู่ในช่วงล้มเลิกความคิดว่ะ กัวใจตัวเอง 55+ กุแพ้คนใจดี มาใจดีมากๆ เด๋วหวั่นไหว (หึหึ) จริงๆ แอบหวั่นไปแล้ว แต่ก็ปล่อยไปเหอะ ยูเปนคนที่ถ้าปล่อยให้อยู่นิ่งๆ ไว้แบบนั้น จะทำใจได้ง่ายกว่าถ้ามีคนมาช่วยให้กำลังใจนะ (ประมาณว่าถ้ารู้อยู่คนเดียวจะง่ายกว่าถ้ามีคนใกล้ตัวรู้น่ะ) จิงๆ ตอนที่รู้ตัวนี่ก็เลยเถิดไปแล้ว แต่ไม่เดินหน้าต่อดีกว่า ไม่สู้ ถอยหลังดีกว่า ไม่เอา ขอแค่เพื่อนก็พอ กัวผิดหวัง แกจะเคยจำได้มั้ยวะว่าแกเคยบอกชอบฉันเมื่อปีที่แล้วน่ะ แกลองมาบอกฉันอีกรอบดิ (หึหึ) ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าตอนนั้นแกมาอารมไหนน่ะ แต่ฉันดีใจมากเลย แต่ถ้าเปนตอนนี้แกคงไม่ต้องการให้ฉันเปนเพื่อนสนิทของแกแล้วล่ะ จริงมะ ..นี่กูว่าความลับจะแตกก็วันนี้ล่ะวะ (เฮือก"")

ชอบฉากที่ไข่ย้อยบอกรักดากานดาที่สุดเลย ตอนที่ทำให้ดูเหมือนว่าพวกดอกไม้รอบๆ ตัวที่ปลิวลงมามันช้าลงนั่นน่ะ ภาพดูสวยแล้วก็เศร้ามากเลยล่ะ แล้วก็ทำเปนภาพที่ไข่ย้อยเดินๆ ไปแล้วก็มีเสียงร้องเพลงเปนเสียงประสานที่ไม่มีดนตรี "ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่ มันแฝงอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น ..." น้ำตาจะไหลเลยวะ แต่จะมาไหลหนักๆ ก็ตอนที่ดากานดาค่อยๆ เปิดสมุดวาดรูปที่ไข่ย้อยส่งมานั่นล่ะ ผู้ชายคนนึงทำอะไรเพื่อผู้หญิงคนนึงได้ขนาดนั้นเลยเหรอวะ ตอนที่ค่อยๆ เปิดไปทีละหน้า ความหมายของรูปที่วาดแต่ละรูป นึกถึงแล้วมันทำให้ประทับใจน่ะ แล้วยิ่งหน้าสุดท้าย ..นางแก้ว.. กุจะต้องร้องไห้แน่ๆ ถ้าคนที่มาดูด้วยไม่ใช่ปิ๋มปิ๋ม (-__-")

ชอบเสียงของซันนี่ ตอนที่อ่านโปสการ์ดที่เขียนไห้ดากานดา
ลงท้ายทุกฉบับว่า "...คิดถึงแกว่ะ"

★ 傷跡

เพื่อน .. มีไม่ยากหรอก　แต่อยู่ที่ว่าจะเปนเพื่อนประเภทไหนต่างหาก เค้ารู้ว่าอาจมีหลายคนอ่านเรื่องเมื่อวันข้างล่างแล้วอาจจะน้อยใจไปบ้าง แต่เข้าใจเค้าหน่อยนะ ถึงตอนนี้เค้ายังไม่กล้าที่จะคิดว่าใครเปนเพื่อนเค้าเลย

เค้าเปนคนที่มีแผลเปนติดตัว ส่วนเรื่องที่มาของแผลก็ไม่อยากพูดถึงมันอีก ให้มันเปนไปตามความพอใจของแต่ละคนเลยแล้วกัน อยากให้มันเปนยังไงก็ตามสบายเลย แบบนั้นดีมั้ย จะได้ไม่ต้องมีใครมาเดือดร้อนกะเรื่องนี้อีก

เค้าเจ็บกับมันมามาก ถ้ารักแล้วก็รักแบบสุดเลย รู้ตัวว่าอาจเปนคนแปลกๆ เข้าใจยาก บางทีเค้าอาจไม่เหมาะที่จะมีเพื่อนสนิทก็ได้มั้ง เพราะที่ผ่านมาพอจะเริ่มรู้สึกเปนเพื่อนสนิทกับใครทีไร จะต้องมีอันเปนไปทุกที มันเจ็บมากจนไม่อยากปล่อยให้ตัวเองเปนแบบนั้นอีกแล้ว ยูเปนคนที่ต้องเติมคำว่า "มาก" ไว้หลังอารมตัวเอง เวลาอารมดีของยูจะดีมาก นั่นคือเวลาที่อยู่กับคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ เวลาที่สบายใจก็จะเปนแบบนั้น ถ้าไม่สบายใจคือคนที่อยู่ด้วยจะรู้เลยว่าผิดปกติไป เรื่องที่ตรงกันข้ามก็ด้วยนะ เวลาร้องไห้ร้องไห้มาก คิดก็คิดมาก แต่นั่นจะพยายามปล่อยเวลาที่อยู่คนเดียวมากกว่า แล้วจะเปนคนที่อารมขึ้นลงเร็วมาก ยูจะชอบบอกกับคนที่ไม่ค่อยเข้าใจว่า "อย่าใส่ใจเลย ฉันป่วย.."

มาเรื่องแผลเปนต่อ .. เชื่อมั้ยว่ายังมีคนถามถึงอยู่ แต่ไม่อยากพูดถึงแล้ว ขอโทดคนที่ถามด้วยแล้วกัน ไม่ใช่ไม่ไว้ใจ แต่ไม่อยากนึกถึงมันอีก เพราะท่าทางว่าแต่ละคนที่เล่าไป จะไม่ตรงกันนะ (หึหึ) มันเลยค่อยข้างป่วง แต่เท่าที่รู้มาแน่ๆ คือยูเปนคนที่ติดลบ แล้วก็จะปล่อยไว้แบบนั้น ไม่แก้ให้มันเปนบวก หรือเครื่องหมายเท่ากับด้วย ไม่ใช่เพื่อทำตัวให้ดูน่าสงสาร หรือเพื่อจะเปนนางฟ้า แต่เพื่อความสงบสุขต่างหาก ไม่อยากอะไรมากไปเพราะไม่รู้จะเพื่ออะไร ตอนนี้บอกได้แค่ว่า "ที่เปนอยู่ทุกวันนี้ ดีพออยู่แล้ว" ถ้าเปนไปได้ก็อยากให้เปนแบบนี้ตลอดไป มีคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจแบบนี้ มีคนที่อยากออกไปหาแบบนี้ มีเพื่อนแบบที่มีอย่างทุกวันนี้ก็ดีอยู่แล้วนะ